بررسی ویژه زبان سیاسی در تاریخ بیهقی

thesis
abstract

زبان یک پدیده ی اجتماعی است و به همین سبب با حوزه های مختلف، از جمله سیاست ارتباط تنگاتنگ داشته و در توصیف و تبیین آن نقش تعیین کننده ای دارد. کاربرد زبان در عرصه ی سیاسی، مستلزم ویژگی ها، واژه ها و قواعد خاص و متمایز از سایر زبان هاست که به آن «ویژه زبان سیاسی» می گویند. به عبارت دیگر، طرز خاص استفاده از زبان در زمینه ای مشخص را ویژه زبان می نامند. شرایط حوزه ی سیاست و قواعد حاکم بر آن ایجاب می کند که فرد زبانی با ویژگی ها و قواعد خاص برگزیند و بر اساس آن عمل کند. بنابراین، ویژه زبان سیاسی، کاربرد زبان در سیاست است. تاریخ بیهقی به عنوان یک اثر تاریخی-سیاسی، قابلیت های لازم برای بررسی از منظر ویژه زبان سیاسی را دارد و این پژوهش، با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مولّفه های ویژه زبان سیاسی در این اثر منثور پرداخته و آن را در دو بخش کلامی و غیر کلامی مورد بررسی قرار داده است. ارتباط کلامی دارای دو بخش گفتار و نوشتار است و هر دو، تحت تأثیر دو عامل سلطه و هم بستگی و زبان در خدمت اهداف سیاسی قرار دارند. در بررسی رابطه ی سلطه و همبستگی، سه موقعیت فراتر به فروتر، فروتر به فراتر و موازی مورد توجه قرار می گیرد. از این رهگذر، ماهیت استبدادی حکومت غزنوی و حضور اعیان و اشراف در مرکز قدرت، در رفتارهای زبانی سیاست مداران، مانند کاربرد ضمایر، شناسه ها، لحن و واژگان تفاوت های معناداری ایجاد می کند؛ چنان که نحوه ی کاربرد زبان متناسب با اهداف و اغراض سیاسی تغییر می کند و در خدمت اهداف سیاسی قرار می گیرد. ارتباط غیرکلامی در سیاست، بخش مهمی از مفاهیم سیاسی را به مخاطبان منتقل می نماید و در دو گروه صوتی و غیر صوتی نمودار می گردد. گروه صوتی در دو دسته ی لحن و سکوت پدیدار می شوند؛ اما گروه غیر صوتی که کاربرد و بسامد بیشتری دارد، به پنج دسته ی پوشش ظاهری، رنگ و تزیینات، تشریفات سیاسی، حرکات و اشارات اعضای بدن، کنش های سیاسی و مکان های سیاسی تقسیم می گردند.

similar resources

تحلیل سیاسی زبان بدن در تاریخ بیهقی

زبان بدن به معنای عبور از کلام و ایجاد ارتباط از طریق عناصر غیرکلامی یا زبان خاموش است. این زبان مجموعة وسیعی از رفتارها و پدیده‌های اشاری و حرکتی را شامل می‌گردد و در سیاست، به طور مستقیم یا غیرمستقیم کاربرد دارد. یک سیاست‌مدار می‌تواند نقش و نیّت واقعی خود را در پسِ واژه‌ها و جمله‌ها پنهان کند، امّا قادر به نهان‌ داشتن زبان بدن نیست. از این رو، با تحلیل حرکات و اشارات بدنی سیاست‌مداران می‌توان ب...

full text

تحلیل سیاسی زبان بدن در تاریخ بیهقی

زبان بدن به معنای عبور از کلام و ایجاد ارتباط از طریق عناصر غیرکلامی یا زبان خاموش است. این زبان مجموعة وسیعی از رفتارها و پدیده های اشاری و حرکتی را شامل می گردد و در سیاست، به طور مستقیم یا غیرمستقیم کاربرد دارد. یک سیاست مدار می تواند نقش و نیّت واقعی خود را در پس واژه ها و جمله ها پنهان کند، امّا قادر به نهان داشتن زبان بدن نیست. از این رو، با تحلیل حرکات و اشارات بدنی سیاست مداران می توان به...

full text

ساختار زبان احترام آمیز در تاریخ بیهقی

زبان پدیده‌ای اجتماعی و مهمترین ابزار ارتباطی است. جامعة انسانی بر اساس پاره‌ای امتیازات خاصّ آدمیان، خواه ناخواه – هرچند نانوشته- به طبقات متنوّعی تقسیم می‌شود و هر طبقه ملازم شأن اجتماعی خود، در مواجهة زبانی با  واژه‌هایی مخاطب قرار می‌گیرد و این امر به صورت ساختارهای ویژه و متمایزی نمایان می‌شود. این پژوهش به بررسی ساختار زبان احترام‌آمیز در تاریخ بیهقی اشاره دارد. پس از بررسی متن تاریخ بیهقی ...

full text

بررسی دستور تاریخی زبان داستان «خیشخانه» تاریخ بیهقی

دستور و مباحث دستوری وسعتی بی‌انتها دارد. زبان اعم از گفتاری و نوشتاری پایدار نیست و همچون بسیاری از پدیده‌ها دستخوش تحول و دگرگونی می‌شود. در مسیر پویایی زبان واژگان، حروف، فعل‌ها و آنچه به زبان مربوط است، گاه فراموش می‌شوند و گاه تغییر می‌کنند، و همین رخداد شناخت زبان و دستور زبان را مشکل ساخته است. شناخت فرایندها و دگرگونی‌های دستوری از گذشته تا به امروز سبب می‌شود تا به درک و دریافت بهتر و ...

full text

بررسی لحن در تاریخ بیهقی

تاریخ بیهقی ازجمله متون برجستۀ نثر کلاسیک فارسی است که با وجود آن‌که نام تاریخ بر خود دارد، به‌دلیل رویکرد ادبی و هنری نویسنده به تاریخ، به حوزۀ ادبیات راه یافته است. سرشت اثر، زبان و رهیافت زیبایی‌‌شناسانۀ آن، لحنی خاص بر این اثر حاکم کرده است. لحن در هر اثر ادبی، برایند عناصر متعددی همچون فضای روایی، فضای زبانی و فضای گفتمانی است. در تاریخ بیهقی نیز لحن متأثر از عناصر مختلف روایت ادبی مانند ص...

full text

کنایه و قطب مجازی زبان در تاریخ بیهقی

رومن یاکوبسن (1982-1896) زبان‌شناس و نظریه‌پرداز روسی با پذیرفتن دیدگاه سوسور (1913-1857) درخصوص دو محور جانشینی و هم‌نشینی، زبان را به دو قطب استعاری و مجازی تقسیم کرده و بر این باور است که قطب استعاری مخصوص شعر و بر مبنای رابطۀ شباهت در محور جانشینی است و قطب مجازی مخصوص نثر و بر پایۀ رابطۀ مجاورت در محور هم‌نشینی شکل می‌گیرد. بر اساس این دیدگاه در تاریخ بیهقی که غلبۀ زبان با قطب مجازی است، د...

full text

My Resources

Save resource for easier access later

Save to my library Already added to my library

{@ msg_add @}


document type: thesis

وزارت علوم، تحقیقات و فناوری - دانشگاه مازندران - دانشکده علوم انسانی و اجتماعی

Hosted on Doprax cloud platform doprax.com

copyright © 2015-2023